شاید حق با گیاهخوارها باشد که مدتها است از مصرف محصولات لبنی خودداری میکنند. با وجود اینکه شیر خام و طبیعی فواید زیادی دارد؛ دیوید لودویگ، متخصص اطفال و تغذیه از دانشگاه هاروراد معتقد است شیر کمچرب و محصولات لبنی به دلیل وجود شیرینکنندههای مصنوعی و قند در ترکیبشان، سلامتیتان را تهدید میکنند.

پدر مهرداد اولادی درگذشت پسر خود را باور نمی کرد.

سرمربی سابق تیم ملی فوتبال در پیامی درگذشت مهرداد اولادی را تسلیت گفت.

اجرای طرح انضباط شهری با هماهنگی شهرداری تهران، نیروی انتظامی، ستاد مبارزه با مواد مخدر و بهزیستی از آذر ماه سال گذشته شروع شد.

فیلم مستند بلند «آتلان» ساخته معین کریمالدینی نیز در بخش مستند جشنواره حضور داشت.

گارینه نظریان منشی صحنه فیلم به نمایندگی از ساره بیات جایزه جشنواره آمریکا را دریافت کرد. پخش بین المللی این فیلم در موسسه فیلمنگاران انجام می پذیرد.

سحر قریشی، پس از سالها دوری، با این سریال، به تلویزیون بازخواهد گشت.

خانواده عباس کیارستمی از بازگشت تب و عفونت مجدد در بدن این فیلمساز ابزار نگرانی کردند.

جمله هایی هست که تا خیلی دیر نشده است و حسرت نخوردید باید حتما همین امروز بگویید. میدانم برای شما پیش آمده است که شرکتی را ترک کنید. سالها گذشته است. دوباره همکاران سابق خود را میبینید. مثل همیشه مکالمهی متعاقب آن در مورد موضوعی است مثل “تصمیم جدید مدیریت را شنیدی؟ من که فکر میکنم واقعا احمقانه است”

اردن سفیر خود را از تهران فراخوانده است.

به گزارش پرس تی وی به نقل از «بترا»، محمد المومنی، سخنگوی رسمی دولت اردن دوشنبه (30 فروردین) مدعی شد کشورش در پی «دخالت ایران در امور کشورهای عربی» سفیر خود را برای انجام مشاوره به امان فراخوانده است.

مومنی افزود اردن پس از حوادث مربوط به سفارت عربستان در تهران و کنسولگری آن در مشهد مراتب اعتراض خود را به تهران اعلام کرده بود.

وی افزود پس از توافق هستهای ایران و 1+5 اردن ضمن استقبال از این مسأله امیدوار بود این توافق به تقویت روابط کشورهای عربی و ایران منجر شود.

سخنگوی رسمی دولت اردن مدعی شد: «پس از توافق هستهای ایران، مواضع این کشور در تضاد با خواستههای بلند مدت اردن بوده و اقدامات تهران در این مدت دخالت آشکار در امور داخلی کشورهای عربی به شمار میرود، این کشور اصول اولیه حسن همجواری را رعایت نکرده و سبب تشدید بحران در خاورمیانه و بیثباتی در منطقه شده است.»

مومنی همچنین مدعی شد ایران به خواستههای اردن و دیگر کشورهای عربی که در بیانیههای پایانی نشستهای اخیر اتحادیه عرب و سازمان همکاری اسلامی مطرح شد، واکنش مناسبی نشان نداده است.

وی افزود: «به همین دلیل تصمیم گرفتیم از سفیر خود در تهران بخواهیم برای رایزنی، مشاوره و بازنگری به اردن بازگردد.»

این تصمیم اردن تنها یک هفته پس از سفر محمد بن سلمان، وزیر دفاع و جانشین ولیعهد عربستان به اردن برای دیدار با عبدالله دوم، پادشاه این کشور صورت گرفته است.

در پی اعدام شیخ نمر باقر النمر، روحانی برجسته شیعه سعودی، عدهای از افراد خودسر به ساختمان سفارت عربستان سعودی در تهران و کنسولگری این کشور سنگ و کوکتل مولوتف پرتاب کردند. این حوادث با محکومیت شدید مقامهای ایرانی همراه شد و مورد پیگیری قضایی قرار گرفت.

با این وجود، عربستان به بهانه این حملات روابط دیپلماتیک خود را با تهران قطع کرد و همچنین با اعمال نفوذ بر سایر کشورهای عربی تلاش کرد تا با ایجاد تنش، تهران را تحت فشار قرار دهد.

برخی تحلیلگران بر این باورند که رفتار انفعالی ریاض در پاسخ به توافق هستهای ایران و 1+5 صورت گرفت.

عربستان سعودی همواره از مخالفان سرسخت برنامه هستهای ایران بوده است.

محققان مرکز پیشگیری از نابینایی و سلامت چشم زنان آمریکا میگویند زنان در معرض خطر بیشتری برای نابینایی قرار دارند.

دانشمندان توانستند راز یکی از مهمترین سفرهای طبیعت را بفهمند. این سفر، مهاجرت بزرگ پروانههای شهریار از کانادا به مکزیک است. پروانههای شهریار تنها حشرههایی هستند که چنین مسافتهای درازی را مهاجرت میکنند.

در زمین لرزه 7/8 ریشتری در شمال غرب اکوادور دستکم 246 نفر جان باختهاند.

با این افت، دلار از حبس دامنه 3 هزار و 470 تومان تا 3 هزار و 473 تومان رها شد و به کمترین قیمت خود در سال 95 رسید. به گفته فعالان، افزایش عرضه ارز و کاهش حجم معاملات دو عاملی بودند که به افت دلار کمک کردند.

عامل اصلی افت حجم معاملات به کاهش انگیزه و تلاش دلالان جهت خرید و فروش ارز نسبت داده شده است.

این موضوع نیز میتواند ناشی از افزایش عرضه بازارساز و کاهش نوسانات در اولین ماه سال 95 باشد. روز گذشته، همسو با کاهش قیمت دلار، سکه تمام بهار آزادی نیز هزار تومان از ارزش خود را از دست داد و به قیمت یکمیلیون و 27 هزار تومان رسید.

روز گذشته، دلار معاملات خود را با قیمت 3 هزار و 475 تومان آغاز کرد که کاهشی 5 تومانی نسبت به قیمت بسته شده روز شنبه داشت. به گفته حاضران در بازار، شروع کاهشی روز یکشنبه موجب شد که انتظارات کاهشی در بازار ارز بیشتر شود.

تحتتاثیر همین انتظارات و افزایش فروش ارز، قیمت دلار از محدوده 3 هزار و 470 تومان خارج شد و به قیمت 3 هزار و 465 تومان رسید. به گفته فعالان، پایین آمدن دلار از محدوده 3 هزار و 470 تومان در حالی صورت گرفت که برخی معاملهگران با خریدهای فردایی سعی داشتند از محدوده یاد شده حمایت کنند.

با این حال، افزایش حجم ارز در بخش نقدی موجب شد که محدوده 3 هزار و 470 تومان پس از حدود 2 هفته شکسته شود.

چشم دلالان به اردیبهشت

به گفته فعالان، افزایش فروش ارز در روزهای انتهایی ماه یکی از عواملی بود که به کاهش 15تومانی دلار کمک کرد. از گفتههای حاضران در بازار چنین به نظر میرسد که تحرکات معاملهگران دلار در روزهای پایانی فروردین کاهش یافته و این دسته در حال آماده کردن خود برای اردیبهشتماه هستند.

در واقع از آنجایی که از نوسانگیری در فروردینماه ناامید شدهاند، منتظر آغاز ماه بعدی و ورود تقاضای جدید به بازار هستند. به گفته فعالان، این احتمال وجود دارد که از اوایل اردیبهشت بخشی از تقاضاهای تجاری وارد بازار شود، ولی از آنجایی که مشخص نیست واکنش سمت عرضه به ورود بخش جدید تقاضا چه خواهد بود، معاملهگران ارزی در حال حاضر با احتیاط معاملات خود را انجام میدهند.

عامل دیگر پایین آمدن حجم معاملات دلالان، کاهش نوسانات این ارز در فروردینماه بوده است. به گفته یکی از حاضران در بازار، «نوسانهای محدود، بازار و بازیگران را خسته کرده است».

بهنظر میرسد همین موضوع نیز به کاهش تحرکات دلالان منجر شده است. با وجود این، هر بازاری غیرقابلپیشبینی است و امکان دارد که هر تحول جدیدی منجر به تغییر موقعیت و فعالیت معاملهگران ارزی شود. سکه که در 2 روز انتهایی هفته گذشته 16 هزار تومان از ارزش خود را از دست داده بود، در 2 روز ابتدایی هفته جاری با کاهش نوسان مواجه شد.

سکه روز شنبه با هزار تومان افزایش به قیمت یک میلیون و 28 هزار تومان رسید، ولی روز یکشنبه هزار تومان از ارزش خود را از دست داد تا فلز گرانبهای داخلی به قیمت یک میلیون و 27 هزار تومان بازگردد. افت بهای دلار مهمترین عاملی بود که به کاهش سکه کمک کرد.

در پیامبرشرقی - خیابان شهاب واحدی ۵۵ متری، فول امکانات با عمر ۱۲ساله ۵۷ میلیون تومان و در پونک - بلوار کمالی واحدی ۵۵ متری یکخوابه، طبقه ۴ با شرایط ۱۰ میلیون تومان رهن و ماهی یک میلیون تومان اجاره داده میشود. آپارتمان دیگری با همین متراژ در اتوبان شهید محلاتی با پارکینگ طبقه اول ۱۲ میلیون تومان رهن و ۶۰۰ هزار تومان ماهانه، اجاره داده میشود و در نازیآباد، هزاردستگاه، برای واحدی ۵۲ متری و تکواحدی ۴۸ میلیون تومان رهن کامل تعیین شده است. همچنین در دیباجی جنوبی واحدی ۵۵متری با ۱۵ میلیون تومان رهن و یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان ماهانه، اجاره داده میشود و واحد دیگری با متراژ ۵۲ متر طبقه اول با پارکینگ و انباری با ۱۲ میلیون تومان رهن و یک میلیون و ۲۵۰هزار تومان در هرماه، به بازار اجاره معرفی شده است.

براین اساس، واحدی ۶۵ متری در پونک - طالقانی، طبقه دوم با پارکینگ و انباری، بازسازی شده ۶۰ میلیون تومان رهن داده میشود و واحد دیگری با همین متراژ یکخوابه طبقه سوم با پارکینگ و انباری، با شرایط ۴۰ میلیون تومان رهن و ۴۰۰ هزار تومان اجاره ماهانه فایل شده است. همچنین واحد دیگری در پونک - عدل با مساحت ۶۵ متر و یکخوابه ۵۵ میلیون تومان رهن داده میشود و در شریعتی شمال خواجه عبدالله برای واحدی ۷۰متری و یکخوابه با امکانات، ۱۵میلیون تومان رهن و ۲ میلیون تومان اجاره تعیین شده است.

این اتفاق یکی از اثرات توافق هستهای بهشمار میرود، چه آنکه خودروسازان خارجی پس از اطمینان یافتن از به سرانجام رسیدن مذاکرات، قصد بازار ایران را کرده و در این بین، برخی از آنها توانستند نظر مثبت وزارت صنعت، معدن و تجارت را (برای صدور خودرو به کشور) جلب کنند.

اما بنابر اعلام سایت سازمان توسعه تجارت، مجوز واردات مدل سوپر بی اشکودا (SKODA SUPER B 3T ) صادر شده است، اشکودا یکی از زیرمجموعههای فولکس واگن بهشمار میرود که مقر آن در کشور چک قرار دارد. واردات این خودرو به کشور در حالی است که پیش تر خبرهایی مبنیبر مشارکت اشکودا با یکی از خودروسازان ایرانی منتشر شد اما مذاکرات دو طرف به نتیجه نرسید. دیگر خودرویی که مجوز واردات به کشور را گرفته، دی اس (DS5) است، محصول شرکت دی اس فرانسه که در واقع برند لوکس ساز پژوسیتروئن بهحساب میآید.

از دی اس که بگذریم، اوپل نیز توانسته برای صادرات مدل اینسیگنیا به ایران، مجوز وزارت صنعت، معدن و تجارت را کسب کند. اوپل شاخه اروپایی جنرال موتورز آمریکا به شمار میرود و در حالی قرار است محصول اینسیگنیای آن وارد کشور شود که دیگر برند خودروساز آمریکایی یعنی شورولت نیز مجوز ورود به خیابانهای ایران را در چند مدل کسب کرده است. در نهایت اینکه فولکس واگن آلمان هم دیگر خودروسازی است که وزارت صنعت برای ورود یکی از محصولات این شرکت به نام تیگوان، مجوز صادر کرده است.

وبسایت «گاردین» با انتشار گزارشی همراه با عکس، به شرایط صداوسیمای ایران در سالهای اخیر پرداخته و از کاهش مخاطبان تلویزیون خبر داده است.

4 پسر جوان که یک دختر بی گناه را در بیابان های منطقه حسن آباد مورد آزار و اذیت قرار داده بودند، توسط پلیس شناسایی و دستگیر شدند.

هوش هیجانی برای نخستین بار در سال ۱۹۶۴ توسط مایکل بلدوک به طور علنی معرفی شد. منظور از هوش هیجانی، توانایی تشخیص احساسات یا هیجان های خود و دیگران است.

هوش هیجانی برای نخستین بار در سال ۱۹۶۴ توسط مایکل بلدوک به طور علنی معرفی شد. منظور از هوش هیجانی، توانایی تشخیص احساسات یا هیجان های خود و دیگران است.

فردی که دارای هوش هیجانی است میتواند احساسات متنوع خود را ردهبندی و اولویتبندی کند.

در این نوشتار ۹ ویژگی مشترک آدمهای دارای هوش هیجانی بالا را میخوانید.

۱. شما گذشته را کنار میگذارید

ما نمیتوانیم چیزی را که قبلا رخ دادهاست، تغییر بدهیم. شما میکوشید در خاطر داشته باشید که میزان تاثیرگذاریتان محدود است. تمرکز شما روی امروز است، و به فردایی بهتر امید دارید. به همین ترتیب، تلاش میکنید که بیش از حد از هیچ معامله و هیچ آدمی نداشته باشید.

۲. میدانید که چهطور و چه زمانی "نه” بگویید

این یک مهارت بسیار مهم است. ما باید این قدرت را داشته باشیم که به طور موثر هرگونه تشکل یا آدمهایی را که برای موفقیت و خوشبختی ما سالم و مفید نیستند، رد کنیم. برای نه گفتن چیزی بیش از قدرت اراده لازم است. داشتن درایت باعث میشود که پای تصمیماتتان بایستید. شما تمام تلاش خود را به کار میگیرید که کلام و رفتارتان واضح و روشن باشد، و زمان زیادی را صرف توضیح دادن خودتان میکنید، حتی فشاری که در این مسیر بر خود وارد میکنید را باور ندارید.

۳. شما نقاط ضعف و قوت خود را قبول دارید

شما بیش از حد نسبت به خودتان آگاهی دارید. هرکسی نقاط ضعف و قوتی دارد. شما در مورد نقاط قوت خود فروتن هستید و از ضعفهای خود خجل نیستید. اگر از جزییات شخصیت خودتان آگاه نباشید، بیش از حد فعالیت خود را گسترش میدهید و با این کار خود را در معرض شکست قرار میدهید.

۴. شما در قضاوت شخصیت دیگران خوب عمل میکنید

هشیاری و ذات زرنگ و دانای شما، آگاهی شما از خودتان را افزایش میدهد و کمک میکند که ویژگیها و جزییات نیات و شخصیت دیگران را ببینید. وقتی آنها تلاش میکنند خوی و منش درونی خود را پنهان کنند و اندیشه و احساس خود را بیان کنند، شما متوجه فقدان این ارتباط حقیقی میشوید. شاید همیشه قادر به دیدن آنچه آنها پنهان میکنند نباشید، اما از نادرست بودن آن آگاه هستید.

۵. شما تغییر را میپذیرید

آدمهای دارای هوش هیجانی، در سازگاری و انعطافپذیری استاد هستند. شما هراسی از آینده ندارید زیرا به قابلیتهای خود اعتماد دارید. میدانید برای رویارویی با هر چالشی آماده هستید.

۶. شما ذاتا نسبت به آدمهای دیگر کنجکاو هستید

این علاقه فقط به این دلیل نیست که آدمها جذاب هستند! شما با شناختن دیگران میتوانید دانش بیشتری از زوایای مختلف کسب کنید. این دانش گنجایشتان را برای رشد و تواناییتان را برای بیان خودتان به شدت افزایش میدهد.

۷. شما آدمهای سمی را تشخیص میدهید و آنها را از زندگیتان حذف میکنید

به اندازهی کافی رنج و عذاب و چیزهای منفی در دنیا وجود دارد. آدمهایی که برای تکیه کردن انتخاب میکنید و خواهان تعامل با آنها هستید، عناصر مثبت هستند. ما همیشه نمیتوانیم از آدمهای سمی دوری کنیم. زمانی که مجبور هستید با آنها تعامل داشته باشید، خودتان را کنترل کنید و حرفهای آنها را خیلی جدی نگیرید.

۸. شما روی برنامهی غذایی و استراحت خود دقت دارید

به اندازهی کافی غذا خوردن و داشتن استراحت کافی منجر به بهبود حالت روانی و عاطفی میشود. رابطهی شما با این عناصر، سالم و متعادل است.

۹. شما به خاطر آنچه دارید، قدردان هستید

آدمهای دارای هوش هیجانی بالا متوجه نعمتها هستند و دائما به خاطر آنها شکرگزار هستند. شما میدانید که شکرگزاری چهقدر کیفیت زندگی شما را بهبود میدهد.

ترجمه مطلبی از هایر پرسپکتیو
منبع: بازده

به گزارش گاردین، درگیریهای خشونتبار این گروهک سلفی با دولت نیجریه، تاکنون هزاران نفر را به کام مرگ فرستاده و حداقل یکونیم میلیون نفر را آواره کرده است. اندرو واکر نویسندۀ کتاب «قلب کافر را بخور» بعد از ده سال قلمزدن دربارۀ نیجریه، در نوشتار حاضر داستان تولد بوکوحرام را روایت میکند.

در ماه فوریۀ سال ۲۰۰۹، در پایانۀ مسافربری در شهرک مارابا۱ ایستاده بودم و به موتورسیکلتسوارانی نگاه میکردم که سرشان را با گیاهان خشکشده پوشانده بودند. پلیس نیجریه اخیراً قوانین سختی برای استفاده از کلاه ایمنی توسط رانندگان و سرنشینان موتورسیکلتها به اجرا گذاشته بود.

در شمال نیجریه به تاکسیهای موتوری «آچابا» میگویند. اگر کسی از این تاکسیها استفاده کند، رانندۀ موتورسیکلت باید برای مسافر نیز کلاه ایمنی فراهم کند. همهمهای برپا بود. همه میدانستند که سفرکردن با آچابا کار خطرناکی است. رانندههای این موتورسیکلتها به بیمسئولیتی و کارهای خطرناک شهره بودند. اما بسیاری از شهروندان نیجریه نیز از قانون جدید راضی نبودند.

اول از همه، این قانون به پلیس فرصت زورگیری و اخّاذی میداد. یکی از رانندگانِ تاکسیِ موتوری به من گفت که خرید دو کلاه ایمنی دههزار نایرا، حدود چهل پوند خرج روی دستش میگذارد. ازآنجاکه او روزانه تنها سیصدتاچهارصد نایرا، کمتر از دو پوند، درآمد داشت، پیروی از قانون جدید برای او عملاً غیرممکن بود. همه میدانستند چه اتفاقی خواهد افتاد.

پلیس گشتهای سیّارش را در نقاط شلوغ شهر مثل بازار، پایانههای مسافربری و معابر شلوغ برپا خواهد کرد و در کمین موتورسواران خواهد نشست. موتورسواران نیز وقتی میفهمند که به دام پلیس افتادهاند، سعی میکنند با سرعت تمام از معرکه دور شوند و پلیس هم با باتوم و چماق به جانشان میافتد.

رانندگان آچابا معمولاً از ضعیفترین طبقات جامعهاند. فقط هم مردان به این حرفه مشغولاند. آنها افرادی هستند که سواد اندکی دارند و معمولاً فاقد هرگونه مهارت شغلیِ دیگری هستند. بسیاری از آنها خیابانخواباند و شبها را زیر پل یا سایبان مغازهها سر میکنند.

بعضی از آنها نیز برای محافظت از تنها منبع درآمد خود، شب را نیز روی موتورسیکلتشان میخوابند. مسافران این وسیلۀ نقلیه نیز عمدتاً افراد فقیرند. تعداد زیاد آچابا در خیابانهای نیجریه حکایت از مشکلات اقتصادی این کشور دارد. از دید بسیاری، قانون جدیدِ استفاده از کلاه ایمنی نیز صرفاً فشار دیگری بر این قشر آسیبپذیر و در معرض خطر است.

وقتی این قانون بهاجرا درآمد، اتفاق عجیبی افتاد. ازآنجاکه تقریباً هیچکس کلاه ایمنی نداشت، آنها راههای عجیبوغریبی برای پوشاندن سرشان ابداع کردند.

در خبرها عکس کسانی منتشر شد که سطل و قوطی رنگ سرشان کرده بودند. عجیبترین موارد موتورسوارانی بودند که سرشان را با پوست هندوانه یا پوست سوراخسوراخِ کدو پوشانده بودند. پیش از اختراع ظروف پلاستیکی، از اینجور چیزها بهجای آبکش استفاده میکردند.

این رانندگان آچابا در مقابل زورگیریهای تقریباً رسمیِ پلیس ایستادند. این مقاومتِ آنها اساساً در مخالفت با این قانون بود. اما بیشترِ شهروندان نیجریه عکسالعملی نداشتند. صرفاً قانونی دیگر به قوانین مفصل و دشوارکنندۀ زندگیشان اضافه شده بود. آنها تنها دعا میکردند. امیدوار بودند که پلیس بهزودی دست از سختگیری بردارد و آنها نیز به زندگی عادی خود بازگردند.

اما در یک قسمت از نیجریه، این موشوگربهبازی میان پلیس و موتورسواران تبعات بسیار جدیتری بههمراه داشت. در شهر مایدوگوری، مرکز ایالت بورنو در شمال شرقی این کشور، بهاجراگذاشتنِ قانون استفادۀ اجباری از کلاه ایمنی موجب بروز درگیریهای خشونتباری میان پلیس و گروه اسلامگرای تندرویی شد که تا آن زمان در جهان شناختهشده نبود. همین مسئله درنهایت نیجریه را وارد جنگی تمام عیار کرد.

دو سال بعد، من مجدداً آنجا بودم. مرد جوانی را دیدم که به ساختمان «جوخههای مسلّح ویژۀ مبارزه با دزدی»۲ در شهر مایدوگوری میبردندش. این ساختمان میان افراد محلی به نام «کارکشته» شناخته میشود؛ ظاهراً به این علت که جایگاه نیروهای نخبۀ پلیس است. ویژگی دیگر این ساختمان این است که اگر کسی را به این ساختمان ببرند، احتمالاً دیگر بیرون نخواهد آمد.

این مرد جوان محمد زکریا نام داشت. دو مأمور لباسشخصی او را به این مکان بردند. او چند روز پیش از آن، پس از توقف خودرویش در یکی از ایستهای بازرسی پلیس، بازداشت شده بود.

هیکلی نحیف داشت و بهنظر میرسید هنوز بیست سالش هم نشده باشد. پیراهن بلند و گشاد صورتی رنگی که بهتن داشت، کثیف و مندرس بود و لکههای خشکشدۀ خون روی آن خودنمایی میکرد.

زکریا به من و دیگر همکار روزنامهنگارم، عبداللهی کاورا ابوبکر که برای شبکۀ بیبیسی کار میکرد، گفت: «اسلحهای زیر صندلی پنهان کرده بودیم. آنها کشفش کردند.» زمانی که پلیس به او و همدستش دستور داد برای بازرسی از ماشین پیاده شوند، فردی که همراه زکریا بود تلاش کرد تا با خودرو از معرکه بگریزد. نیروهای سیار پلیس هم خودروی آنها را به رگبار بستند و فرد همراه او کشته شد. خودروی قرمزِ هاچبک آنها، که حالا سوراخسوراخ شده، هنوز در حیاط مرکز فرماندهی پلیس بورنو قرار دارد.

زکریا میگوید در سه عملیات قاچاق اسلحه شرکت داشته است. هر بار، او و همدستانش مسافت ۱۲۰کیلومتری مایدوگوری تا محل تحویل محمولۀ اسلحه را با خودرو طی کرده و سلاحها را از فرد دیگری تحویل میگرفتند. آن فرد قاچاقچی نیز خود، سلاحها را از طریق رودخانه و با قایق کوچک پارویی از مناطق کوهستانی هممرز با کامرون به آنجا میآورده است. قاچاقچیها هر بار چندین اسلحۀ کلاشنیکف و تعداد زیادی جعبۀ مهمات به آنان تحویل دادهاند. آنها نیز اسلحه و مهمات را در خودرو جاسازی میکردهاند. زکریا این سلاحها را از طریق شهر مایدوگوری به خانۀ بزرگی در حومۀ شهر داماتورو، مرکز ایالت یوبه میبرده است.

فرد قاچاقچی که با زکریا در ارتباط بود، این کار را در سال ۲۰۱۰ به وی پیشنهاد کرد؛ زمانی که زکریا به فروش کفش و شارژر موبایل اشتغال داشت. او میگوید: «آنها علنی دعوت به همکاری میکردند و همه میدانستند که آنها چهکارهاند.»

«آنها» اعضای گروه تندرویی بودند که بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ در ساختمانی در منطقۀ راهآهن شهر مایدوگوری شکل گرفته بود. این گروه که به نام «بوکوحرام» شناخته میشود، آهستهآهسته افراد بیشتری را جذب تشکیلات خود کرد. بوکوحرام بهلحاظ لغوی یعنی «تحصیلات غربی حرام است».

مردی که ما برای صحبت با او به مایدوگوری آمده بودیم، مدتی عضو این گروه بود. نام مستعار وی در این گروه ابودُجانه بود که از یکی از صحابۀ پیامبر اسلام [ص] به این نام اقتباس شده است. او فضای حاکم بر مرکز فرماندهیِ این گروه در مایدوگوری را با ادبیاتی دینی توصیف میکند. شیوۀ زندگی در درون این مجموعه را محمد یوسف، رهبر کاریزماتیک این گروه تعیین میکرد. او نیز شیوۀ سختگیرانهای برای اجرای مناسک دینی توسط اعضای گروه داشت. ابودجانه با افتخار میگوید: «بله؛ من آنجا زندگی میکردم. در تمام کشور یک مسجد مثل آنجا پیدا نمیشد؛ جایی که بتوانی بروی و دانش بسیاری کسب کنی.»

در بیستم فوریۀ سال ۲۰۰۹، تعداد زیادی از اعضای این گروهِ مذهبی برای شرکت در یک مراسم تشییع جنازه راهی سفر بودند. تعداد زیادی از افراد حاضر در این کاروان با موتورسیکلت عازم مقصد بودند. پلیس آنها را متوقف کرد. نیروهای پلیس بخشی از نیروهای مسلح دولتی بودند که در عملیاتی موسوم به «عملیات ضربتی» شرکت داشتند. این گروه نظامیِ دولتی در سال ۲۰۰۵ برای مبارزه با اراذل و اوباشِ سیاسی شکل گرفت که در انتخابات دو سال پیش از آن دست به قتل و غارت زده بودند. دعوا میان اعضای گروه بوکوحرام و نیروهای پلیس بر سر پوشیدن کلاه ایمنی بالا گرفت. طبق برخی گزارشها، پلیس دست به اسلحه شد و بهسوی آنان شلیک کرد؛ اما عدهای نیز میگویند یکی از اعضای این گروه یکی از نیروهای پلیس را خلعسلاح کرد و تلاش کرد با اسحلۀ وی به دیگر نیروهای پلیس تیراندازی کند. داستان هرچه که بوده، پلیس درنهایت بهسوی آنان شلیک کرد و تعدادی از اعضای آن گروه را کشت. تعداد دیگری نیز زخمی شدند.

این نخستینباری نبود که عملیات ضربتی به درگیری با نیروهای گروه بوکوحرام میانجامید. رهبر این گروهِ تندرو پیش از این واقعه نیز به این نتیجه رسیده بود که هدف از این عملیات نظامیِ مشترک درگیری مستقیم با این گروه است. در خلال چند هفتۀ پس از این واقعه، یوسف تعدادی سخنرانی ایراد کرد. نوارها و سیدیهای این سخنرانی بهمیزان وسیع منتشر شد. فایلهای آن نیز از طریق بلوتوث دستبهدست میگشت. او در این سخنان از مسلمانان میخواهد تا «برای جهاد آماده شوند». آنگونه که او در این سخنرانیها میگوید، «بخشی از این آمادگی، مهیاشدن مادی است؛ مثل فراگیری مهارت تیراندازی، خرید اسلحه و بمب و نیز آموزش سربازان اسلام برای مبارزه با کفار. شما باید روح خود، خودروی خود و موتورسیکلت خود را برای خدا فدا کنید».

یوسف زمین کشاورزی بزرگی نیز در ایالت باوچی داشت که پایگاه گروه او بود. پس از انتشار سخنرانیهای مذکور، دولت نیجریه دستور حملۀ پلیس به زمین کشاورزی وی را صادر کرد. در یورش پلیس به زمین یوسف، صدها عضو شبکۀ بوکوحرام دستگیر شده و چندین نفر از اعضای آن نیز به قتل رسیدند. پس از آن نیز، پلیس مقر فرماندهی این گروه در مسجد ابنتیمیّه در شهر مایدوگوری را به محاصرۀ خود درآورد. ابودجانه به من گفت: «آنها بهجای آنکه با ما تعامل کنند، ما را تحریک میکردند و با جیپهای نظامی دورتادور پایگاهمان رژه میرفتند. ما منتظر فرصت مناسب بودیم و بهمحض فراهمشدن فرصت، از آن استفاده کردیم.»

وقتی نیروهای دولتی عقبنشینی کرده و دستور دادند به اعضای بوکوحرام از فاصلۀ دور تیراندازی شود، افرادِ داخل پایگاه نیز خود را مسلح کرده و به بیرون هجوم آوردند. بهگفتۀ ابودجانه، آنها به چند گروه تقسیم شدند. او خودش رهبری یکی از شاخهها را به عهده داشته که وظیفهاش گشتزنی در شهر و یافتن نیروهای مسلح پلیس و ارتش و حمله به آنها بوده است. بوکوحرام برای چهار روز متوالی مشغول آشوب و وحشتافکنی در خیابانهای مایدوگوری بود. آنها علاوهبر قتل نیروهای پلیس و سربازان ارتش، تعداد زیادی از غیرنظامیانی را که در خیابانها پرسه میزدند، مانند حیوانات سربریدند.

زمانی که مقامات دولتی مجدداً کنترل شهر را بهدست گرفتند، ارتش، محمد یوسف را بازدشت کرد. او در مقابلِ خبرنگارانی بازجوییشد که با گوشیهای تلفن خود از او فیلم میگرفتند. پس از آن، یوسف را به پلیس تحویل دادند. چند دقیقۀ بعد، او مرده بود. پلیس میگوید درحالیکه او قصد فرار داشت، به او شلیک کرده است؛ اما هیچکس این را باور نکرد. سپس پلیس جسد گلولهخوردۀ او را برای عکسبرداری به خبرنگاران نشان داد.

این واقعه شروع درگیریهای خشونتبار دیگری بود که تاکنون هزاران نفر را به کام مرگ فرستاده و حداقل یکونیم میلیون نفر را آواره کرده است. هفت سال پس از کشتهشدن یوسف، حالا اوضاع جنگ میان دولت نیجریه و گروه بوکوحرام تغییر کرده است. از اواخر سال ۲۰۱۴ تا اوایل سال ۲۰۱۵، این گروه حدود هفتاددرصد مناطق ایالت بورنو را در کنترل خود داشت و مقامات حکومتی نیز ظاهراً قدرتِ بازپسگرفتن این مناطق را نداشتند.

پس از پیروزی محمدو بوهاری در انتخابات، رئیسجمهور جدید این کشور که از اعضای حزب پیشروی کنگره است، تصمیم به بازسازی ساختار مدیریت نظامی این کشور گرفت. او تعدادی از ژنرالهای والارتبۀ ارتش را تعویض کرد. بوهاری امید داشت تا با این کار بتواند موضع دولت را در برابر بوکوحرام تقویت کند. تا ماه اوت ۲۰۱۵، ارتش این کشور توانست مناطق زیادی را از کنترل این گروه خارج ساخته و آنها را به نقاط دوردست عقب براند؛ اما جنگ بههیچوجه تمام نشده است.

در ماه نوامبر، بوکوحرام توانست با اجرای دو عملیات انتحاری طی ۴۸ ساعت، افراد زیادی را بکشد. این دو عملیات در شهرهای یولا، در شرق این کشور و کانو، در شمال بهوقوع پیوست. این دو صدها مایل از هم فاصله دارند. چنین حملاتی نشاندهندۀ عمق نفوذ این گروه در کشور است؛ حتی بیرون از مناطقی که زمانی تحت کنترل این گروه بودند. پس از آن نیز حملات و درگیریهایی ازایندست در مناطق مرزی در شمال شرقی نیجریه بهوقوع پیوسته؛ اما چندان در خبرها انعکاس نیافتهاند. همین جمعۀ گذشته در ۲۹ ژانویه، این گروه حملهای را در شهر دالوری ترتیب داد.

کشتههای این حمله تا هشتاد نفر گزارش شدهاند. شاهدان عینی میگویند صدای فریاد کودکان از خانههای در حال سوختن بهگوش میرسیده است. این حملات درحالی صورت میگیرد که بوهاری در ماه دسامبر اعلام کرد که جنگ علیه این گروه «ازلحاظ فنی تمام شده ست».

گروه یوسف ناگهان و در خلاء به وجود نیامد؛ حتی پیش از جنگ علنی میان دولت و بوکوحرام، این گروه در حال رشد بود. مردمانی از تمام طبقات جامعه در آن حضور داشتند؛ از کودکان خیابانی گرفته تا تاجران، دانشجویان ناراضی و حتی بازرگانان ثروتمند.

بسیاری از مردان و زنان جوانِ عضو این گروه از دانشگاه مایدوگوری به بوکوحرام پیوسته بودند. این دانشگاه در دهۀ ۱۹۹۰ مکانی بود که نخبگان کشور فرزندان خود را برای تحصیل به آن میفرستادند. دانشجویان این دانشگاه به عیاشی و فخرفروشی شهره بودند و ثروت خود را در مراسمهای تشریفاتی بهرخ یکدیگر میکشیدند. فرزندان جوان نخبگان کشور برای دستیابی به مقام «پادشاه دانشگاه» با یکدیگر مسابقه میگذاشتند. این لقب مختص کسی بود که بیشترین هزینه و ریختوپاش را برای مهمانیهای شبانه میپرداخت.

ریختن اسکناس بر سر مهمانها روش رایجی برای جشن و پایکوبی این دانشجویان بود و با عنوان «پاشیدن نایرا» شناخته میشد. این روش که در دهۀ ۱۹۷۰ و زمان رشد ناگهانیِ قیمت نفت رواج بیشتری داشت، برای تشویق نوازندگان، رقاصان و دختران زیبا بهکار میرفت؛ به این صورت که یکی از پسران پولدار، بارانی از اسکناس بر سر این افراد میریخت، تاآنجاکه آن شخص بهنشانۀ رضایت خم شده و پولها را از روی زمین بردارد.

این پولپرستی و نمایش ثروت برای برخی نشانۀ بیعدالتی و بیاخلاقی در قلب کشور بود. دانشجویان ناراضی و کسانی که از ادامۀ تحصیل در این دانشگاه انصراف داده بودند، به شاخهای از یک گروه سلَفی گرویدند و در مسجدی در مایدوگوری برای خود پایگاهی فراهم ساختند. بستگان و فرزندان مقاماتِ حکومتی نیز در میان این جوانانِ ناراضی دیده میشدند. برادرزادۀ فرماندار ایالت یوبه، پسر یکی از وزرای ایالت بورنو و پنج پسرِ یکی از بازرگانان سرشناس کشور، کسی که ثروت خود را از طریق قراردادهای دولتی بهدست آورده بود نیز در میان این گروه بودند. این مردانِ جوان بهسوی تفکر سلفی کشیده شدند. آنان معتقد بودند همین فسادهای اخلاقی است که سرمنشأ مشکلات موجود در ایالت بورنو است. بسیاری از آنها وقتی به این گروه پیوستند، مدرک تحصیلی خود را سوزاندند.

یک نفر پیدا شد که نیروی نهفته در این گروه رادیکال را شناسایی کرد؛ گروهی که درعین داشتنِ عقاید تندروانه، از خاستگاهی ویژه و خانوادههایی نخبه برآمده بودند. نام او محمد یوسف بود.

یوسف از اواسط دهۀ ۱۹۹۰ بهطور مداوم به مناطق شمال شرقی نیجریه سفر میکرد و سخنرانیهای متعددی در آنجا ایراد نمود. از همان زمان، او با اهالی این مناطق در ارتباط بود و بر همین اساس شروع به یارگیری در شهرهای مختلف کرد. یوسف سخنران محبوبی بود و مستمعین زیادی در این مناطق داشت. تفکرات تند او دربارۀ دولت نیجریه که آن را دولت کفر میدانست، خریداران زیادی درمیان مردم یافت. او در مساجد مختلف به ایراد نطقهای آتشین میپرداخت و در رادیو و تلوزیونهای محلی نیز به بحث و مناظره با دیگر اندیشمندن اسلامی مینشست.

بهگفتۀ حامیانش، یوسف یکی از هزاران نفری بود که با عنوان «فرزندان المَجیری» شناخته میشدند. آنها دستهای از طلاب علوم دینی بودند که برای گذران زندگی، در خیابانها گدایی میکردند. در سالهای ۲۰۰۰ و پس از آن، یوسف در مقام رهبر شاخۀ جوانانِ یک گروه سلفی در شهر مایدوگوری جایگاه ویژهای پیدا کرده بود. او در مسجد الحاجی محمدو ندیمی که یکی از مساجد محبوب شهر بود، پایگاهی برای خود دستوپا کرده بود.

یوسف به هواداران خود میگفت مسلمانانی که به هر شکلی در نظام دمکراتیک مشارکت کنند، مرتد بهحساب خواهند آمد و مؤمنین باید آنها را به قتل برسانند. بهعقیدۀ او، سرچشمۀ تمام فسادها نظام آموزشی این کشور است که بریتانیای مسیحی آن را در دوران استعمار در نیجریه پایهگذاری کرده. او بهجای آنکه روز جمعه سخنرانی کند، سخنرانیهای خود را در شهرهای شلوغ و روزهایی ایراد میکرد که بازارهای محلی برپا هستند. همین سنتشکنیِ او نهادهای اسلامی را به خشم آورد. این راهبرد موجب شد تا او بتواند پیروان زیادی را گرد خود جمع کند.

سالها پیش از قیام مسلحانه در سال ۲۰۰۹، شاهدان از میزان نفوذ یوسف در میان مردم حیرتزده بودند. نفوذ او در سراسر مناطق مرزی این کشور قابل مشاهده بود. گرهارد مولر کوساک، مردمشناس آلمانی، سالها به مطالعۀ روستایی در کوهستان ماندارا در نزدیکی مرز نیجریه با کامرون پرداخته است. او میگوید این روستا بهواقع «یکشَبه عوض شد».

آخرینباری که او در سال ۲۰۰۸ به این روستا رفت، آنچه بیش از همه موجب تعجب وی شد، وضعیت زنان روستا بود. او میگوید: «گویی ناگهان همهچیز عوض شده و زنها با پوشش کامل رفتوآمد میکردند. این زنان بودند که در خط مقدم تغییرات قرار داشتند.» در خلال سالهایی که مولر کوساک و همسرش در این روستا بودند، مدرسهای را نیز برای اهالی روستا بنیان نهادند. او با جمعآوری کمکهای مالی از دوستان و همکارانش توانسته بود مخارج خرید کتابهای درسی را فراهم کند. آخرینباری که به روستا رفت، مدرسه متروکه شده بود. او میگوید: «تمام کتابها را سوزانده بودند. همان زنان جوان بودند که کتابها را روی هم انباشته کردند و در مقابل مدرسه همه را سوزاندند.»

از همان ابتدا، یوسف هواداران خود را برای مبارزه آماده میکرد. در میان نسل اولِ هواداران او نظریهپردازانی وجود داشتند که به درگیری خشونتبار با دولت، شهروندان بیگناه، نهادهای اسلامی و هر کس دیگری که به اعتقاد آنها کافر بود، بسیار علاقهمند بودند. سالها حکومت سکولار در نیجریه موجب شد تا این افراد گرد هم آیند و گروهی «ضد نخبه» تشکیل دهند. رؤیای آنها سرزمینی آرمانی بر اساس احکام شریعت بود و معتقد بودند رسیدن به چنین آرمانی در نیجریه مستلزم خونریزیهای بیامان و مداوم است.

سَلفیهای منسوب به مسجد ندیمی، پیش از شورش سال ۲۰۰۹ نیز یک بار دست به تلاشی فاجعهآمیز برای تشکیل حکومتی اسلامی زده بودند. در سال ۲۰۰۳، مردی به نام محمد علی که از روند آهستۀ یوسف برای ساختن جنبشی مردمی به ستوه آمده بود، جمعیتی دویستنفره از زن و مرد جوان را با خود همراه ساخت تا به دشت و صحرا بروند و جامعهای جدید را از نو بنا کنند. آنها در نهایت در مناطق مرزی ایالت یوبه، در نزدیکی رودخانهای خشکیده در مرز نیجریه و جمهوری نیجر و در منطقهای به نام کاناما مستقر شدند. آنها مصمم بودند تا از دنیای فاسد دوری گزیده و سرزمینی نو را بر اساس خلوص و طهارت اسلامی بنیان نهند.

این گروه از شهرنشینانِ پرخاشجو و هنجارشکن، خیلی زود با افراد ساکن در آن منطقه درگیر شدند. در واقع، درگیری دقیقاً همان چیزی بود که آنها بهدنبالش بودند. آنان در بیشهزارهای منطقه و در نزدیکی منبع آب خندق کندند. به مراکز پلیس محلی و ساختمانهای دولتی نیز یورش بردند و اسلحههای آنان را ربودند تا از این طریق دولت را برای انجام عکسالعمل تحریک کنند. دولت نیز بهسرعت به این حملات واکنش نشان داد. ارتش با یک حملۀ کوتاه توانست آنها را شکست دهد و اردوگاه آنان را نابود کند. بیشتر اعضای گروه در این حادثه جان باختند. تعداد اندکی که زنده مانده بودند، بهسمت شمال و بهسوی مرز نیجر گریختند. برخی از آنها تا امروز نیز در همان منطقه بهسر میبرند. برخی بازماندگان این حادثه نیز به شهر مایدوگوری بازگشتند.

این عملیات ارتش توجه جهانی را بهسوی این گروه جلب کرد؛ چراکه آنها خود را «طالبان نیجریه» لقب داده بودند. اما در آن زمان، سفارت امریکا به این نتیجه رسیده بود که آنها ارتباطی با القاعده ندارند.

یوسف به قیام کاناما نپیوست؛ اما وقتی این گروه از هم پاشیده شد، او نیز در تبعیدی خودخواسته به عربستان سعودی رفت تا خود را از هرگونه اتهامی مبنی بر دستداشتن در این ماجرا تبرئه کند. تصور میشود طی زمانی که او در عربستان به سر میبُرد، ارتباطاتی نیز با سلفیهای همفکر خود گرفت و توانست آنان را در حمایت از خود ترغیب کند. او تنها یک سال بعد دوباره به مایدوگوری بازگشت.

بهمحض بزگشت از عربستان در سال ۲۰۰۵، او شبکۀ خود در نیجریه را بازسازی کرد و مسجد و پایگاه ابن تیمیه را در منطقۀ راهآهنِ شهر مایدوگوری بنا نهاد. یوسف زمین این مسجد را با کمک مالی پدرزن خود خریداری کرد. وجود این پایگاه در آن منطقه از قلب شهر مرکزی ایالت بورنو، برای تجدید حیات این گروه ضروری بود. این بار درعوضِ رفتن به بیشهزار، این گروه پایگاه خود را در وسط شهر بنا کرد. به همین علت راههای ارتباطی زیادی برای یارگیری و تأمین هزینههای خود پیشرو داشت. جمعیت مایدوگوری طی سالهای اخیر بهشدت رشد کرده است. کویریشدن مناطق شمالی ایالت بورنو در یک دهۀ گذشته موجب ازبینرفتن زمینهای کشاورزی در این مناطق شده و سیل جمعیت روستایی را بهسوی شهر روانه کرده است.

محمد کبیر عیسی، استاد دانشگاه احمدو بِلو در شهر زاریا، میگوید: «وقتی روستاییان بهدنبال زندگیِ بهتر راهیِ شهر میشوند، حباب میترکد و آنها میفهمند چیزی که بهدنبالش بودند در آنجا نیست. آنوقت است که آنها شکار آسانی برای سازمانهای نظامی و شورشی میشوند.»

تا پایان سال ۲۰۰۸، این گروه مانند دولتی درون دولت عمل میکرد؛ بهگونهای که نهادهای مستقل خود را برای ادارۀ این منطقه داشت: شامل مجلس شورا برای تصمیمگیری و پلیس مذهبی برای اجرای قوانین شریعت. این گروه حتی شکلی ابتدایی از سیستم رفاه عمومی را نیز فراهم کرده بود و افراد جویای کار را در زمینهایی که در ایالت باوچی بهچنگ آورده بود، بهکار میگرفت. آنها حتی به کسانی که میخواستند پروژههای خود را بهاجرا درآورند، وامهای کوچک میدادند. بسیاری از مردم پول این وام را برای خرید موتورسیکلت استفاده کردند و رانندۀ آچابا شدند. این گروه حتی ازدواج میان اعضای خود را تسهیل میکرد؛ اتفاقی که برای بسیاری از افراد فقیر این منطقه در زندگی عادی ممکن نبود. یوسف و هوادارانش در چشم مردم انسانهای عادی بودند؛ نه شورشیانی جنگجو.

یوسف همچنین بین طبقات مختلف شهر پذیرفته شده بود و بهراحتی در میان آنها رفتوآمد میکرد. شهر مایدوگوری از قدیم بهلحاظ تجاری محل مهمی بود و بازرگانان مختلفی در این شهر رفتوآمد داشتند. نزدیکی این شهر به مرز سه کشورِ کامرون، چاد و نیجر آن را به محلی برای دادوستد کالاهای مختلف از جمله کود، نفت سفید، گازوئیل و بنزین تبدیل کرده بود. بازرگانان شهر مایدوگوری پول خوبی از راه تجارت این مواد بهدست میآوردند. برخی کسانی که جذب گروه سلفیِ یوسف شدند، بازرگانانی بودند که تصور میکردند باید کفارۀ زندگیِ مرفه خود را بپردازند.

با توافق یوسف و دولت نیجریه مسجد ابن تیمیه اجازۀ فعالیت داشت. این توافق با میانجیگریِ یکی از شیوخ سلفی در عربستان سعودی، میان جانشین فرماندار ایالت بورنو و یوسف به امضا رسیده بود. یوسف متعهد شده بود که ارتباطی با گروههای جداییطلب در کاناما نداشته باشد و دیگر هیچگاه به ترویج جهاد خشونتبار نپردازد. اما در سالهای بعد، او به تعهداتش پشت کرد. مأموران امنیتی چندبار او را بازداشت کردند؛ اما بلافاصله آزاد شد. خبرنگاری که برای اولینبار دربارۀ گروه یوسف گزارش تهیه کرده، معتقد است که او حداقل در این مراحل اولیه بهشدت مورد حمایت علی مودو شریف، فرماندار ایالت بورنو بود.

احمد سلکیدا، خبرنگارروزنامۀ دیلی تراست، در سالهای پیش از ۲۰۰۹ گزارشهای مفصلی دربارۀ این گروه منتشر کرد. او معتقد است که یوسف علیرغم اظهار بیمیلی به سیاست در فضاهای عمومی، به یارگیری سیاسی میپرداخت و با شریف، فرماندار بورنو، منافع مشترکی پیدا کرده بود. این دو از همکاری با هم سود میبردند. یوسف بهدنبال اجرای شدیدتر قوانین شریعت بود و شریف نیز بهدنبال انتخابشدن مجدد در سِمت خویش. بااینحال، شریف هرگونه همکاری یا توافق با این گروه را تکذیب کرده است.

این دو در فضای عمومی روابط خصمانهای با یکدیگر داشتند. یوسف، شریف را «کافر» میخواند و بهدنبال قتل او بود؛ اما شریف میدانست که درگیری با یوسف تصمیم عاقلانهای نیست. او درعوض بهدنبال جلب نظر او بود و برای این کار یکی از جنگجویان مشهور بوکوحرام به نام بوجی فوئی را وزیر امور مذهبی این ایالت کرد.

سلکیدا به من گفت که تا آخرین روزهای پیش از شورش، یوسف هنوز معتقد بود میتوان با دولت به توافق رسید و نیز تصور میکرد که شریف از مواضع نامنعطف بوکوحرام حمایت خواهد کرد؛ اما آن زمان شریف دیگر قدرتی نداشت و نمیتوانست از یوسف محافظت کند. یوسف را تحویل پلیس دادند و بهسرعت اعدام شد. سؤالاتی مثل اینکه چرا او به این سرعت کشته شد و چهکسانی از ساکتکردن و کشتنِ سریع او سود بردند، همچنان بیپاسخ ماندهاند.

پس از مرگ یوسف، هواداران مسلح او مخفی شدند؛ اما همچنان به آرمانهای او وفادار ماندند. از آن زمان که ابوبکر شکائو، دستیار و قائممقام یوسف، به رهبری گروه بوکوحرام منصوب شد، اولویت این گروه انتقامجویی بوده است. اولین هدفِ این گروه، پلیس بود. آنها با حمله به گشتهای ایست و بازرسی پلیس، آنها را به قتل رساندند و سلاحهایشان را به غنیمت گرفتند. افسران عالیرتبۀ پلیس، سیاستمداران محلی و رهبران سنتی نیز در منازل خود هدف ترور و سوءقصد قرارگرفتند. پس از قیام مسلحانۀ بوکوحرام، مقامات دولتی از رهبران سنتی برای شناسایی اعضای این گروه تقاضای کمک کردند. آنان بهمحض شناسایی اعضای این گروه، آنها را به قتل میرساندند و خانۀ آنان را بهعنوان پاداش، به فردی میدادند که این اطلاعات را در اختیار دولت گذاشته بود. اعضای بوکوحرام هم برای تلافی، کسانی را که به آنها خیانت کرده بودند، میکشتند و اموالشان را بهعنوان «غنیمت جنگی» به جنگجویان جهادی میدادند.

در یکی از شبهای ماه ژوئن سال۲۰۱۱، محمد منگا، رانندۀ ۳۵سالۀ یک خودروی تجاری، از محلی در نزدیکی مایدوگوری بهسمت پایتخت در حرکت بود. در خودروی او یک وسیلۀ انفجاری نصب شده بود. این وسیله را یا القاعده در «مغرب اسلامی» تهیه کرده بود یا الشباب در سومالی. مقر افراد القاعده در آن زمان در اردوگاههایی در صحرای افریقا بود. او با خودروی خود به مرکز فرماندهی پلیس این کشور رفت، از دژبانی عبور کرد و تا جلوی درب ورودی ساختمان رسید. سپس خودرو را در میان جمعیت منفجر کرد. این حادثه پنج کشته و بیش از صد مجروح بهجای گذاشت.

بعدها یکی از سخنگویان گروه بوکوحرام گفت محمد منگا میراث گرانقدری را برای همسر و پنج فرزندش به یادگار گذاشت. عکسی از او به خبرنگاران دادند که او را با یک اسلحۀ کلاشنیکف در حال سوارشدن به خودروی انتحاری نشان میداد. منگا لبخندی بر لب داشت و برای دوربین دست تکان میداد. سخنگوی این گروه به احمد سلکیدا گفت: «او آرام بود و هیچگاه از خود ترس نشان نداد. همه به احوالات او رشک میبردند و آرزو میکردند که کاش نوبت آنها بود تا به عملیات بروند و روانۀ بهشت شوند.»

بوکوحرام این عملیات را چند هفتۀ بعد نیز مجدداً تکرار کرد. آنها خودروی بمبگذاریشدۀ دیگری را در ماه اوت سال ۲۰۱۱ در جلوی ساختمان سازمان ملل در ابیجا منفجر کردند. دستکم ۲۱ نفر در این حادثه کشته و بسیاری نیز مجروح شدند.

این گروه یک سلسله عملیات بمبگذاری در شهرهای مایدوگوری، جوس، کادونا و پایتخت بهراه انداخت و حملات همزمانی نیز در شهر کانو علیه نیروهای امنیتی ترتیب داد. این گروه به
محمد کبیر عیسی، استاد دانشگاه احمدو بِلو در شهر زاریا، میگوید: «وقتی روستاییان بهدنبال زندگیِ بهتر راهیِ شهر میشوند و میفهمند چیزی که بهدنبالش بودند در آنجا نیست، شکار آسانی برای سازمانهای نظامی و شورشی میشوند.»

کلیساها، دانشگاهها، مدارس، ایستگاههای اتوبوس و بازارهای محلی حمله کرد و هزاران نفر را بهکام مرگ کشاند. تنها ظرف چند سال از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴، بوکوحرام از یک گروه مذهبی رادیکال و تندرو به یک گروه تروریستی پرقدرت و خطرناک بدل شد.

همزمان با افزایش قدرت این گروه و تصرف کامل شهر، تعداد هواداران آن نیز بیشتروبیشتر شد. گروههایی از دزدان مسلح نیز به این گروه ملحق شدند تا از هرجومرجی که بهوجود آمده بود، برای غارت و دزدی استفاده کنند. گروههای دیگری نیز برای حلوفصل مناقشات قدیمیِ قومی و مذهبی، عمدتاً بر سرِ زمین، به این گروههای مسلح پیوستند. عدهای دیگر از شهروندان عادی نیز بهزور مجبور به خدمت نظامی به این گروه شدند.

زکریا، زندانیِ جوانی که در سال ۲۰۱۱ به ملاقاتش رفتم، بهزور به عضویت گروه بوکوحرام درآمده بود. من و همکارم، عبداللهی کاورا، در ساختمان «جوخههای مسلّح ویژۀ مبارزه با دزدی» در شهر مایدوگوری نشسته بودیم و به داستان او گوش میکردیم.

زکریا را در کودکی، مادربزرگش تربیت کرده بود. بیشترِ دوران کودکی و نوجوانی او بهدور از پدر و مادرش سپری شد. پس از آنکه والدینش از هم جدا شدند، مادرش با مردی ازدواج کرد که علاقهای به زکریا نداشت. اما پس از گذشت مدتی، مادرش پیش زکریا برگشت. او میگوید وقتی مادرش آمد، با خود کمی پول هم آورد. اما وقتی آن پول تمام شد، آنها پول کافی برای ادامۀ تحصیل زکریا نداشتند. مادرش فرزندان دیگری نیز داشت که از زکریا کوچکتر بودند و باید از آنها مراقبت میکرد. او بدون هیچ مدرکی ترک تحصیل کرد و به دستفروشی رویآورد. او با فروش کفش و لوازم جانبی تلفن میتوانست هر هفته بین دوهزارتاسههزار نایرا، حدود ده پوند، با خود به خانه ببرد. او که حالا ۲۲ سال دارد، میگوید دو همسر و دو فرزند داشته است. زکریا برای تأمین معاش اهلوعیال خود در مشقت زیادی بود تا وقتی که یکی از اعضای بوکوحرام به او پیشنهاد قاچاق اسلحه داد.

او میگوید: «آنها به من قول دریافت دویستهزار نایرا دادند؛ اما در سفر اول، تنها هفتادهزار نایرا به من دادند. این مبلغ در سفر دوم به چهلهزار نایرا کاهش یافت. من هرگز به ایدئولوژی بوکوحرام علاقهای نداشتم. آنها مرا را تهدید کردند و گفتند حالا که ما را میشناسی و میدانی چهکار میکنیم، یا باید کاری را که از تو میخواهیم، بکنی یا تو را به قتل میرسانیم. نمیشود رازشان را بدانی و بعد بگذارند بروی پی کارت. بهمحض آنکه این چیزها را دانستی، باید عضوی از آنها شوی وگرنه از دستت خلاص میشوند. من از جانم میترسیدم.»

وقتی پلیس او را دستگیر کرد، هرآنچه پلیس میخواست، به آنها گفت. او میگوید: «حالا هم نیروهای امنیتی مرا گرفتهاند و از من میخواهند به آنها کمک کنم. تا همینجایش هم من به دردسر افتادهام. اگر آنها دستشان به من برسد، سرم را خواهند برید». صدای زکریا خیلی لرزان و آرام بود. او خیلی جوان بهنظر میرسید.

شبکۀ ارتباطات بوکوحرام در ایالتهای بورنو، آداماوا و یوبه بهمیزان زیادی از چشم ارتش پنهان مانده بود. این گروه در این مناطق قویتر شد تاجاییکه در دستههای بزرگ به شهرهای مختلف حمله میکرد و کاروانهای بزرگی از آنها با خودروهای بهسرقترفتۀ تویوتا هایلوکس در این مناطق جولان میدادند. شگرد آنان این بود که به شهر بروند و در مسجد شهر حضور خود را اعلام کنند. پس از آنکه اعضای گروه، شهر را محاصره میکردند و تمام مردم را راهی مسجد میکردند، به مردان جوان اختیار میدادند که یا به آنان بپیوندند یا کشته شوند. در ماه فوریۀ سال ۲۰۱۴، بوکوحرام به یک مدرسۀ پسرانه حمله کرد و پس از آنکه دانشآموزان را در بیرون خوابگاهشان بهخط کرد، ۵۹ دانشآموز را بهقتل رساند و جسدهایشان را سوزاند.

در ماه مارس ۲۰۱۴ نیز بوکوحرام به پایگاه نظامی گیوا حمله برد. فیلمی که این گروه از حملۀ خود منتشر کرد، مردانی را نشان میدهد که بهآرامی بهسوی این پایگاه نظامی در حومۀ شهر مایدوگوری حرکت میکنند. این جنگجویان که بیشترشان مردان بسیار جوانی هستند، تلاشی برای مخفیکردن این عملیات نمیکنند و علناً بهسوی پایگاه پیش میروند. وقتی وارد پایگاه میشوند، ابتدا هشتصد نفر از زندانیان آنجا را آزاد میکنند. برخی از این زندانیها پیش از دستگیری توسط ارتش، عضو گروه بوکوحرام نبودند؛ اما حالا که این گروه آزادشان کرده بود، نمیتوانستند در زندان بمانند، چراکه قطعاً کشته میشدند. آنها دو راه پیشِ رو داشتند: میتوانستند از زندان بیرون رفته و خودشان فرار کنند که دراینصورت ممکن بود دوباره دستگیر شوند و نیز میتوانستند به گروهی بپیوندند که آزادشان کرده بود.

سرنوشت آنهایی که به بوکوحرام نپیوستند و خودشان خواستند فرار کنند، بعداً توسط سازمان عفو بینالملل معلوم شد: ۶۴۵ نفر از کسانی که از همراهی با این گروه شبهنظامی سرباززدند، محاصره شده و به قتل رسیدند. اجساد آنها نیز در یک گور دستجمعی روی هم انباشته شد. احتمالاً بسیاری نیز سرنوشتشان را مثل زکریا میدیدند. آنها میتوانستند یا به بوکوحرام بپیوندند یا کشته شوند.

پس از ملاقاتمان با زکریا، من و همکارم بیرون ساختمان پلیس ایستاده بودیم. هر دو بهشدت تحتتأثیر داستان زکریا قرار گرفته بودیم. من از همکارم پرسیدم: «آنها میخواهند این پسر را بکشند؛ اینطور نیست؟» کاورا تنها سرش را به نشانۀ تأیید تکان داد.

* این نوشتار برگرفته است از کتاب اندرو واکر، قلب کافر را بخور.
ترجمه و انتشار: ترجمان

مدیر راهداری اداره كل راه و شهرسازی مازندران از بسته شدن محور هراز برای روزهای دوشنبه و سه شنبه ( 30 و 31فروردین ماه) به دلیل عملیات راهسازی خبر داد.

در این نوشتار ۵ راه برای ایجاد روابط کاری قویتر، شفافتر، و بهرهورتر میخوانید که از شما دوست، همکار، یا عضو تیمی جذابتر میسازد.

رژه بزرگ نیروهای سه گانه ارتش و قرارگاه پدافند هوایی به مناسبت 29 فروردین (روز ارتش) و با حضور حجت الاسلام حسن روحانی رئیس جمهور در جوار حرم ملکوتی بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی(ره) برگزار شد.

پاپ فرانسیس" رهبر كاتولیك های جهان برای دیدار با پناهجویان اردوگاه"موریا"، با استقبال رسمی "الكسیس چیپراس" نخست وزیر یونان، وارد این كشور شد.